De moeders van zowel Hugo Borst (journalist, schrijver en presentator) als Adelheid Roosen stierven aan volksziekte nummer één: dementie. Sindsdien maken Adelheid en Hugo zich hard voor een menswaardige omgang met deze ziekte. Dit is reeds het vierde seizoen van de lovend ontvangen serie. In deze nieuwe serie onderzoeken Adelheid en Hugo hoe je je zo goed mogelijk kunt voorbereiden op de dood. Hoe weet je wat gezegd moet worden als het einde nadert? En wat is eigenlijk een ‘goede dood’?

Adelheid heeft in George Groot – haar taaldocent op de academie, levensvriend en podiumpartner – de hemel gevonden. George is bij het grotere publiek bekend als liedjesschrijver en als oprichter van cabaretgroep Don Quischoking. In 46 jaar tijd hebben zij 12 theatrale ontmoetingen gecreëerd. telkens vanuit meesterlijke waarachtigheid en radicale intimiteit ontsluiten zij hun leven, hun relatie en state of mind voor elkaar. toen bleek dat George nog maar een paar maanden te leven had, werd de 13de voorstelling geboren: Het Sterven Is Begonnen, een oefening in afscheid nemen.

een drie uur durend ritueel om George te kronen, hem woorden te geven nog tijdens zijn leven onderwijl hij stervende was. om samen met zijn dierbaren het rouwen en het afscheid een podium te geven en werkelijk met elkaar aan gaan. en elkaar te danken bij leven in al z’n ontroering.

“Urban Safar” is meer dan een voorstelling; het is een vorm van onderdompeltheater. De grenzen tussen spel, theater en werkelijkheid vervagen. In de oude binnenstad van havenstad Tanger neemt de “Urban Safar Tanja” je mee door de intense betrokkenheid van wijkbewoners en een diepe duik in uiteenlopende culturele en geografische perspectieven. De adoptiemethode van Adelheid+Female Economy is het uitgangspunt. Dag en nacht delen acteurs en wijkbewoners hun levens en huizen. De verweven levens en verhalen van deze duo’s vormen de essentie van een authentieke theatrale totaalervaring. Het publiek wordt op een avontuurlijke trip dwars door de wijk meegenomen en dringt door tot plekken en mensen die zo dichtbij en toch zo vreemd zijn. De drie uur durende reis eindigt met een muzikale grand finale door het internationaal gevierde Marokkaanse muziek- en theatergezelschap Kabarah Cheikhats. Kabareh Cheikhats is een groep mannen die Marokkaans erfgoed tot leven brengt, terwijl ze de cheikhats eren—vrije vrouwen die onrecht aanklagen met hun zang en dans—en tegelijkertijd taboes doorbreken, vrouwelijke energie omarmen en het patriarchaat uitdagen.

‘BEST LOCKDOWN FILM’ | BETTIAH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL, INDIA 2021
De in 2020 geplande theatervoorstelling met tachtig doula’s kon door de coronamaatregelen niet doorgaan. Adelheid bracht zeven van deze vrouwen alsnog samen om het gestarte repetitieproces via intieme zoomsessies voort te zetten. Gespreksleider en lichaamsgericht psychotherapeut Jale Simsek leidde de Zoomsessies met deze acht vrouwen, inclusief Adelheid. De acht doula’s openden hun hart en lieten het publiek binnen in hun leven en huiskamer. Deze openhartigheid bracht de bron van waaruit de vrouwen geven aan het licht én zorgde voor een onverwachte wending: Doula’s van de Stad werd een film.

De film DOULA’S VAN DE STAD volgt Adelheid’s bewondering voor vrouwen die in de haarvaten van hun wijken en stad dagelijks klaar staan voor een ander. Met alerte zintuigen bevechten de doula’s – zij die jou gidst – armoede, eenzaamheid, huiselijk geweld, criminaliteit en meer. Zij zien het onrecht, proeven het verdriet en horen in de stiltes het geweld.

In de film ‘In Getuigenis’ onderzoeken Adelheid en mede-kunstenaar bij Female Economy Leendert Vooijce een volgende stap van hun persoonlijke levens-journey en de vragen die zich in dit stadium van hun leven aandienen. Waar in je identiteit ligt de schaamte, waar ligt het trauma? Wat heb je nodig van een Ander mens om deze vragen te durven vormgeven, om ze daarmee werkelijk te kunnen doorvoelen.

Vanuit de filosofische gedachte van Emmanuel Levinas die betoogt dat je je identiteit ontwikkelt in de ogen van de ander, -de ander vormt jou doordat jij jezelf waarneemt via zijn blik-, besloten Adelheid en Leendert getuigen te willen zijn bij elkaars antwoorden op die vragen.

Voor de camera geven zij hun levensverhaal aan elkaar bloot in de vorm van twee monologen. Om deze monologen werkelijk te laten resoneren bij de toeschouwer richten zij zich direct tot de kijker. In de film spreken zij de camera aan die de kijker representeert als derde persoon in de ruimte. Dus de kijker ervaart alsof zij onderdeel zijn van de getuigenis van deze levensverhalen.

Toen haar moeder Alzheimer kreeg, ontdekte Adelheid aan den lijve wat dat betekent. Zoals Alice in Wonderland een wit konijn achterna viel in een gat in de grond, zo suisde zij achter Mam aan naar een andere werkelijkheid. Door mee te reizen ontstond een nieuw en intens contact en ontdekte Adelheid dat Alzheimer geen vervreemding en verwijdering hoeft te betekenen, maar ook tot een waarlijke ontmoeting met de ander kan leiden. Zij verbeeldde haar reis in de documentaire Mam (2009).

Mam (20 minuten) toont hoe Adelheid met haar familieleden ontdekt wie haar Mam aan ’t worden is nu zij Alzheimer heeft, door mee te bewegen met de reis die Mam aflegt. Je kunt de film boeken inclusief nagesprek met Adelheid, waarin zij met je in gesprek gaat en je haar alles kunt vragen. Over haar verlies, haar kanteling, de nieuwe toenadering naar haar moeder, onverwachte humor. Over liefhebben in stamelende woorden.

In Cheikhats vloeien verschillende rituelen in elkaar over in een gedeelde zoektocht naar een wereld voorbij het binaire denken. Het publiek is welkom in een ruimte waarin dat wat niet geheeld is genezing vindt en waarin ritueel wordt afgetast hoe het feminiene in het masculiene huist en andersom. We hoeven die wereld niet te bedenken, want zij bestaat al. We hoeven ons haar alleen maar te herinneren.

De tien mannelijke leden van Kabareh Cheikhats eren de muzikale traditie van de Cheikhats; vrouwelijke artiesten die sociaal werden gemarginaliseerd, omdat zij met hun uitdagende liederen en sensuele presentatie vooroordelen en ongelijkheid aan de kaak stelden. Tegelijkertijd behoren zij ook tot de parel van het Marokkaanse muzikale erfgoed. De mannelijke performers kleden zich als deze vrouwen en brengen met uitbundige optredens in Marokko, Europa en Amerika, dit erfgoed tot leven. Zo leggen zij de verbinding met hun eigen feminiene eigenschappen en bevragen daarmee stereotype opvattingen over gender en de Marokkaanse cultuur in de samenleving.

Lovers, exen, vrienden en vreemden. Dat zijn deze vier acteurs van elkaar. Voorzichtig maar vastbesloten maken ze een voorstelling over kwetsbaarheid en verlangen, over verrukking en pijn. Ze doen een poging om eerlijk te zijn, en om elkaar met humor de maat te nemen. Om elkaar te steunen. Om elkaar te ontvouwen. Want eenzaamheid komt als er geen bedding is, en ieder mens wil in openheid zichzelf zijn.

Lineke Rijxman (actrice), Adelheid, Titus Muizelaar (acteur en regisseur) en George Groot (liedjesschrijver en oprichter van cabaretgroep Don Quischoking) , vier spelers met verweven levens en liefdes, onderzoeken in een speels ritueel de staat van de liefde en of het oog inderdaad de spiegel van de ziel is als je er genadeloos in kijkt.